نام کتاب: روضهالشهداء؛ عاشورانگاران۱
مختصری در باب نویسندهی کتاب( نام کامل، تاریخ تولد، محل زندگی، شرح حال، درجه ی علمی، و…)
ملا حسین واعظی کاشفی سبزواری، اهل سبزهوار بودهاست و در قرن نه و ده میزیستهاست. حدود چهل کتاب نوشتهاست. ملاحسین سبزواری سخنوری بلیغ و تواناست. در علوم زیادی تبحر داشتهاشت. از جمله نجوم و هیئت جفر و سیمیا. او واعظ و خطابه خوان بسیار ماهری است که در نوشتههای خود از سه روش استفاده میکرد.
ایراد داستان به زبان روایت:
بهرهگیری از زبان تمثیل. شعر او پیرو نقشبندیه است.
نگاهی کلی به بخشهای کتاب:
کتاب دارای ده باب است.
باب اول آن مربوط به ابتلائات پیامبرانی چون، حضرت آدم و هبوتش و همچنین حضرت نوح(ع) و ابراهیم(ع) یعقوب(ع) یوسف(ع) زکریا(ع) و عیسی(ع) است. نکته جالب این است که پس از ذکر زندگی آنها گریزی به کربلا میزند.
باب دوم: جفای قریش است بر پیغمبر از قبیل سنگ زدن به پیامبر(ص).
باب سوم: رحلت پیامبر(ص).
باب چهارم: احوال حضرت زهراء(س).
باب پنجم: اخبار و حالات حضرت علی(ع).
باب ششم: فضائل امام حسن(ع).
باب هفتم: مناقب امام حسین(ع).
باب هشتم: شهادت حضرت مسلم(ع).
باب نهم: چگونگی آمدن امام حسین(ع) به کربلا.
باب دهم: ذکر وقایع اهل بیت(ع) و عقوبت قاتلان امام حسین(ع).
ویژگیهای کتاب:
این کتاب از نثری بسیار روان و فصیح برخوردار است. به روش وعظ و خطابه نوشته شدهاست. در حدود پانصد سال پیش. در بعضی از جاهای کتاب به اشعاری بر میخوریم که چنانچه به یکی از شاعران بزرگ استناد نشده باشد شعر از خود اوست.
نقدهای وارد بر کتاب:
یکی از نقدهای وارد بر این کتاب این است که دارای داستانهایی است که ساختهی ذهن نویسنده است.
دیگر اینکه روش تدوین کتاب بر اساس شیوهی اهل تسنن است.
نکته نهایی این است که اسامی افرادی از سپاه یزید را در لیست شهدای کربلا آوردهاست.
نوع نگارش کتاب: ( تاریخی، تطبیقی، تحلیلی، تاریخی –تحلیلی، روایی…)
نوع نگارش کتاب تبلیغی است. به نثر فارسی روان است. به روش داستان پردازی تاریخی است همراه با چاشنی تخیل.
برخی از منابع مورد استفاده در نگارش کتاب:-
توصیه شده است در چه زمینه ای مورد استفاده قرار گیرد:
برای به دست آوردن تکنیک های پرداخت روضه، تنظیم کردن مرثیه، و به طور کل دسترسی به یک ساخت و بافت مناسب.
ترجمه هایی که تا به حال از این کتاب صورت گرفته است:
بهترین حاشیه و ترجمهای که تا به حال صورت گرفته، اثر و کتاب استاد ابوالحسن شعرانی که گاه گاهی همین شخص قصد توجیه کار نویسنده را دارد.
