روز عرفه، روز نیایش ،روز حسین(ع)گرامی باد
از خیمه خود بیرون آمدی .آخر مدتی بود که در عرفات بودی.اهل بیتت هم همراهت شدند.حالت دگرگون بود.با نهایت خضوع وخشوع در جانب چپ جبل الرحمه ایستادی جبل الرحمه به خود می بالید که تو بر او ایستاده ای ،چه فیض عظیمی وچه افتخاربزرگی که کوه استواری وراست قامتی را از تویاد بگیرد.جانب را به سوی بیت الله برگرداندی،دست هایت رابه آسمان بلند کردی ومانند مسکینی که طعام طلبد از خداطلبیدی ونجوا کردی:
الحَمد لله الذی لیسَ لِقضائه دافِع
ولا لِعطائِه مانِع…
اللّهم انّی نرغب الیک…
الهی ان اطعت شَکرتنی
وان شَکرتک ِزدتنی…
((سپاس خدایی را که نه مانعی ونه دافعی برای قضا وعطایش یارای مقابله نیست…
خدایا من به سوی تو رغبت دارم…
الهی؛اگر فرمانت بردم تو مرا شکر کردی!
واگر من شکرت کردم مرا فزونی بخشیدی))
پس خدایا در این روز با شکوه پرتوی از خورشید عطایت را نصیب ما بفرما…
انشاءالله