در هشتمین جلسه ی انجمن ادبی روز دهم که جمعه بیست و هشتم مردادماه برگزار شد اشعار برخی از حاضرین توسط میهمان جلسه جناب آقای مقامیان راد (مدیر گروه رشته ادبیات دانشگاه آزاد اسلامی واحد دزفول)، سرکار خانم خلفی، جناب آقای خادم الرسول و نیز اعضای حاضر در جلسه مورد بررسی قرار گرفتند.

در هشتمین جلسه ی انجمن ادبی روز دهم که جمعه بیست و هشتم مردادماه برگزار شد اشعار برخی از حاضرین توسط میهمان جلسه جناب آقای مقامیان راد (مدیر گروه رشته ادبیات دانشگاه آزاد اسلامی واحد دزفول)، سرکار خانم خلفی، جناب آقای خادم الرسول و نیز اعضای حاضر در جلسه مورد بررسی قرار گرفتند.
همچنین در نشست هشتم پیرامون شعر پست مدرن و نیز آفات شعر آئینی بحث و تبادل نظر شد.

خلاصه ای از بحث‌های مطرح شده در جلسه ی هشتم:

آقای مقامیان راد:
شعر آئینی ما امروز تنها منحصر به شعر اهل بیت(ع) شده در صورتی که ما اشعار دیگری داریم که در این حیطه قرار می گیرند مانند اشعار کبریایی و یا شعر رهایی(که به بعد فردی و اجتماعی می پردازد). اگر ما این نظر را قبول کنیم هشتاد درصد اشعار ما در این رده قرار می گیرند.
شعر پست مدرن ساختار شکن است و به همین دلیل بزرگان شعری با این جریان مخالفت کرده اند…
ما در شعر یا مقلََََّدیم یا مقلِّد. باید معیارهای شعری ما مشخص شوند، کسی که مثل سهراب شعر می سراید باید با سهراب هم مقایسه شود.
اگر کسی ساحت ادبی، ساحت زبانی و فکری را داشته باشد می گوییم صاحب سبک است، غیر از این مقلِّد است. پس شعر معیارمان را باید مشخص کنیم…

آقای خادم الرسول:
نمی توان قواعد دستوری را نوشت و بگوییم فقط در قالب این قواعد شعر بگویید. همچنین اگر شعری هم بگوییم که در قالب قواعد نباشد باز با استقبال رو به رو نمی شود. بعضی فکر می کنند هر چه شعرشان کمتر فهمیده شود شعرشان بهتر است در صورتی که ما در گذشته در مورد سبک هندی این مشکل را داشته ایم که به سبب عدم فهم حتی بزرگان ادبیات، بعد از سبک هندی دوره ی بازگشت بوجود آمد. تحمیل سبک های شعری ادبی اروپایی در اشعار ما خیلی جالب نیست و جوابگو نمی باشد آن هم در اشعار آئینی…

اشعار نقد شده در جلسه:

السلام علیک یا ابا عبدالله
باران، کنارِ پنجره، نهج البلاغه باز
شب، واژه های صاعقه، پروردگار، راز

آقا؛ بگو که وصله یِ ناجور نیستم؟
آیا زیاد از پسرت دور نیستم؟

خاکستری ترین جملاتی که عشق را
هی وصف می کند کلماتی که عشق، تا

اعماقِ استخوان برسد، از محاسن ات
تا خیسِ گریه، ظاهرِ کار است، باطن ات-

آتش گرفته. آب نداریم، خشم را
مرهم نهیم، خارِ نشسته به چشم را…

با احترام رفت به سمتِ پدر، پسر
با گریه بوسه زد به گلویِ پسر، پدر

] از این پلانِ ویژه خدا فیلم می گرفت
شاعر خراب شد سرِ شعری که می شِگِفت[

آزاد مرد باش، که خداوند یا بُنی
آزاد خلق کرده بشر را، تورا، بُنی

آزادگی، رسالتِ جدّت محمد(ص) ست
اصلا بشر، که بنده ی انسان نیامدست

جدّت؛ به دست هایِ تو چشم امید داشت.
وقتی سخن به جدّ ِ بزرگش رسید، داشت-

با گریه، حرف هایِ پدر را… تمام شد.
تا بعد ها، که قلبِ جهان می تپید… . داشت-

بر کشتگانِ قافله، در خویش، می شکست
مردی… که استوار …که اسبی سفید داشت

آهسته رفت، جایِ بلندی که بر همه
حتّا به خُردسال ترین کشته، دید داشت

فریاد زد که؛ نوبت من شد پدر، ببین
بد عهدی یِ معاویه را هم یزید داشت

اینک، شهیدِ دینِ خدایم، که گفته ای
جدّت به دست هایِ تو چشمِ امید داشت.

* * *
باران، کنارِ پنجره، نهج البلاغه باز
شب، واژه های صاعقه، پروردگار، راز

میثم خالدیان

مناره ها
نشانی از
عروج دست های توست.
امان دهی
تمام حرف های این جهان
به پای غیرتت رکوع می کنند.
تو را به آب ها قسم
ببر ز خاطرت نوای آب آب من
نگاه چشم های تو
مرا اسیر کرده است
ترک ترک، لبان خشک ما فقط
حضور غیرت توراست تشنه لب
نوازش بزرگ دست های تو
تمام آرزوی پلک های ماست
و عصر…
آه ای غروب بی کسی
نیا!
به حرمت طلوع ماه روی نی
جهان سیاه می شود
ستاره های اشک های ما سپید
ستاره های ردّ خون پا ولی…
زهرا آراسته نیا/ حرم حضرت عباس(علیه السلام)۳۱/۴/۹۰

نام بلندت پیمان والایی است!
علی تر از آنی
که به شهر نمک نشناس کوفه، صدایت برسد…
غوغای فراموش بخش عهد،
با هوای این شهر دستی به هم داده اند…
سرد
ساده
سست،
به هیچ نمی ارزند.
تو اما!
بال ایمانت، بر سر دشمنان هم سایه دارد.
تو اما!
نجوایت آرام دل پروانه هاست…
تو اما!
چاه دلت انتها ندارد…
تو اما!
نخلستان پربار ولایتی…
کمر بسته به نور بی بدیل هدایت
صورت بسته از خاک اهورایی نجات
قطره
قطره
قطره ی وجودت حق…
تو اما!
نام بلندت، نام اعظم محبوب است.
عصمت تمجیدی راد